โหวตให้กระปาล์ม ดอทคอม โหวตได้วันละครั้ง โหวตได้ทุกวัน

สืบเนื่องจากบท ความก่อนหน้านี้ ที่ผมได้ขอติดตั้งอินเตอร์เน็ต และมีเบอร์บ้านอันไม่ได้ต้องการเลยมาด้วย และผมกลัวว่าค่าใช้จ่ายมันจะบานตะไท ก็เลยสอบถามพนักงานของบริษัทดังกล่าว (ไม่ขอเอ่ยชื่อ) เพื่อขอสอบถามข้อมูลอัตตราราคาค่าโทรเบอร์บ้านของบริษัทดัง กล่าว ผ่านทางระบบ Chat ในหน้าเว็บ แต่คำที่ได้จากพนักงานในช่วง แรกไม่เป็นที่หน้าพอใจ เพราะพนักงานตอบคำถามผมแบบคลุมเครือ อ้างถึงระบบอย่างเดียว ไอ้ผมมันก็ไม่ยอม ถ้ายังไม่ได้คำตอบที่กระจ่างผมก็เลยถามจี่ไปเรื่อย จนในที่สุดก็ได้คำตอบที่กระจ่าง ซึ่งมันเป็นคำตอบที่ผมต้องการ ผมไม่เข้าใจว่าทำไมถึงไม่ยอมบอกตั้งแต่แรก ซึ่งผมขอบอกก่อนเลยว่า ผมกับพนักงานคนนี้ไม่ได้มีอะไรโกรธกันนะครับ ผมไม่ได้โกรธอะไรพนักงานคนนี้ ซึ่งหลังจากที่ได้คำตอบที่ต้องการผมก็ได้ขอโทษพนักงานคนดังกล่าว เพราะผมก็เห็นใจ ที่ต้องมารับอารมณ์ลูกค้าแทนผู้บริหารที่คิดนโยบายดังกล่าวออกมา

พอดีช่วงนี้มาอยู่ กทม. ก็เลยทำเรื่องขอติดตั้งอินเตอร์เน็ตจากบริษัทๆ หนึ่ง ที่มีชื่อภาษาอังกฤษ 4 ตัว และถ้าเขียนเป็นภาษาไทยจะมีจำนวน 3 ตัว ซึ่งก่อนหน้านี้ผมก็เคยได้ยินเรื่องเสียๆ ของบริษัทนี้มาก็เยอะแต่พึ่งจะมาเจอกับตัวเอง เรื่องของเรื่องคือผม ก็ทำเรื่องของติดตั้งอินเตอร์เน็ตนี้แหละครับ แล้วปรากฏว่าบริการที่ได้รับ มันไม่ประทับใจเอาซะเลย ผมไม่รู้ว่าคนอื่นโดนเหมือนผมไหมนะครับ แต่ผมว่าทำไมต้องให้บริการแย่ๆ แบบนี้ด้วย จะขายของทั้งทีทำไมไม่ให้ขอมูลให้ครบถ้วนให้ครึ่งไม่ให้ครึ่ง พอซื้อของเสร็จค่อยบอกความจริง แบบนี้มันใช้ไม่ได้นะครับ ถ้าขายของแบบนี้ อย่ามาขายซะเลย เปิดทางให้คนอื่นที่เขามีความรับผิดชอบ มีจรรยาบรรณมากกว่านี้มาขายดีกว่า ผมไม่ได้บอกว่าที่เขาทำมันผิด แต่ผมว่ามันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้องแน่นอน แต่ช่างเถอะครับ มาฟังผมบ่นดีกว่า เริ่มจาก......

หลังจากที่ได้อ่านบทความจากบล็อกของพี่กัน (unitynature.com) และพี่เทน (10logic.com) ซึ่งทั้ง 2 บทความก็เป็นบทความที่มีเนื้อหาเดียวกัน เกี่ยวกับปัญหาการเดินทางโดยใช้รถของ บขส. หรือรถเอกชนก็ว่ากันไป ผมก็เลยขอมาเขียนบ้าง กรณีของผมนั้นพึ่งจะเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ เลยครับ พอดีวันนี้ต้องไปซื้อของที่เซ็นทัล บางนา ก็เลยนั่งรถเมย์ไปดีกว่าประหยัดดี ไป-กลับแค่ 24 บาทเอง แต่เหมือนเป็นวันอะไรก็ไม่รู้ ทั้งขาไปขากลับเจอบริการแย่ๆ ของกระเป๋ารถเมย์ ถึงแม้การบริการแย่ๆ นั้นจะไม่ใช่กับตัวผมเอง แต่ผมก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ ที่เห็นคนทำงานด้านบริการ แต่กลับให้การบริการแย่ๆ กับผู้มาใช้บริการ บริการแย่ๆ ในที่นี้คือด่าผู้โดยสาร (ด่าหลังจากที่ผู้โดยสารลงจากรถ) แต่ผมก็ไม่ได้ว่ากระเป๋ารถเมย์ทุกคนนะครับ เพราะพึ่งจะเจอวันนี้ล่ะ แค่จอดรถเมย์ตรงป้ายแล้วไม่มีคนขึ้น เพราะผู้โดยสารส่วนใหญ่เลือกที่จะขึ้นแท็กซี่ หรือไม่ก็รถตู้กัน ทำไมต้องไปด่าคนขับรถแท็กซี่ คนขับรถตู้ด้วย

วันนี้เอาใจเหล่าสาวกที่ชอบเล่นเกมส์เป็นชีวิตจิตใจไม่ว่าจะเป็น PlayStation 3, Nintendo Wii, XBOX และ PSP เพราะผมมีรายชื่อเกมส์ที่กำลังจะวางจำหน่ายในเร็วๆ นี้ออกมาให้ดูกันครับ สำหรับใครที่กำลังรอเกมส์อะไรอยู่ ก็ลองมาดูกันครับว่าเกมส์ที่เรากำลังรอค่อยนั้นใกล้จะออกเวอร์ชั่นให่มออกมา หรือยัง อย่ามั่วช้ามาดูกันเลยครับว่า ทั้ง PlayStation 3, Nintendo Wii, XBOX และ PSP มีเกมส์ใหม่อะไรบ้างที่กำลังจะออกวางจำหน่วยในเร็วๆ นี้

การเข้าศึกษาในมหาวิทยาลัยไม่ว่าจะเป็นเอกชนหรือรัฐบาล แน่นอนว่าทุกคนมีจุดประสงค์เดียวกันคือ เพื่อศึกษาหาความรู้มาประกอบอาชีพ ซึ่งนี้ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่ง แต่ที่น่ากลัวคือคนไทยเราผมว่าถูกสอนมาผิดๆ เด็กๆ ไทยส่วนใหญ่อยากจะเรียนเพราะด้วยเหตุผลที่ว่า พอเรียนจบสูงๆ แล้วเวลาทำงานเงินมันดี หรือว่าหางานง่ายกว่าคนที่มีวุฒิการศึกษาที่น้อยกว่า ไม่ได้มาเรียนเพราะว่าสนใจอยากรู้อยากทำ อยากจะพัฒนาตนเอง อยากจะพัฒนาประเทศชาติ (ส่วนน้อยมากที่คิดแบบนี้) จะเรียนมหาวิทยาลัยหรือไม่ได้เรียนผลไม่ต่างกันมาก ถ้าบุคคลนั้นขวนขวายจะเรียนรู้ แต่ถ้าคุณเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยล้ว สิ่งที่แตกต่างจกาคนที่ไม่ได้เรียนคือ หนึ่งละคือเรื่องค่าใช้จ่าย ทั้งในเรื่องค่าหน่วยกิจ ค่าเทอม ค่าหอพัก ค่ากินค่าเที่ยว (หนักไปทางเที่ยวซะเยอะ) แน่นอนถ้าคุณมาเรียนแล้คุณไม่ได้อะไรมันเสียเวลาในชีวิตคุณแน่นอน แต่ถ้าได้อะไรติดตัวไป มันคงมีมากกว่าคำว่าเสียเวลาแน่นอน ผมเองเห็นเพื่อนหลายคนที่มาเรียน แล้วไม่เรียน มาเรียนแล้วเล่น แล้วเที่ยว

บังเอิญได้ไปอ่านบทความชื่อ เพราะ ชีวิตมัน(โคตร)ไม่แน่นอน ของคุณเอ๋ แห่งเว็บ i-wirawan.com อยู่ๆ ก็ทำให้คิดถึงเหตุการณ์ๆ หนึ่งของตัวเอง ก็เลยทำให้น้ำตามันไหลออกมาเอง เหตุเกิดเมื่อสมัยผมเรียน ม.6 อีกไม่ถึง 2 เดือนก็จะจบแล้ว (ตอนนั้นยังไม่มีที่เรียนเลย) ซึ่งเป็นเทอมสุดท้ายที่ผมขี้เกียจมากๆ โดยการทนงตนของผมเอง ด้วยเกรดเฉลี่ย 5 เทอมอันสูงที่ผมได้ทำไว้ (เป็นอันดับ 2 ของโรงเรียน GPA= 98.7%) ทำให้ในเทอมสุดท้ายผมไม่ได้ตั้งใจเรียนเอาซะเลย โดดเรียนบ้างอะไรบ้าง เยอะแยะ ไม่ได้สนใจเรื่องอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยแต่อย่างใด เพราะในตอนนั้นผมคิดว่า "เกรดกูเยอะขนาดนี้ ยังไงก็หาที่เรียนได้ไม่ยาก" ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ติดเพื่อนมากๆ เพราะเทอมสุดท้ายเป้นเทอมที่ว่าง ไม่ได้ลงเรียนพิเศษเลย จนมาวันหนึ่งคุณตาของผมได้เกิดล้มป่วยขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุ จนพาไปหาหมอหลายๆ ที่ สรุปได้ว่า คุณตาของผมเป้นโรคมะเร็งในตับระยะสุดท้าย เชื่อไหมว่าที่บ้านผมร้องไห้กัน แต่........ในตอนนั้นผมไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

ไม่รู้ว่ามีใครได้ดู รายการน้ำผึ้งพระจันทร์ ตอนคู่รักราบ 11 ที่ออกอากาศทางช่อง 5 ซึ่งในตอนนี้ผมก็ไม่ได้มีโอกาสดู ก็เลยได้มาดูคลิปใน Youtube ซึ่งผมว่าจากการที่ผมได้ดูคลิปนี้ ทำให้ผมได้รู้อะไรๆ ที่เกี่ยวข้องทหารคนหนึ่งมากขึ้นเยอะมาก ผมได้ดูผมกล้าบอกแบบไม่อายเลยว่า น้ำตามันไหลออกมาของมันเองผมชอบคำพูดหนึ่งที่ว่า "เกิดมาเป็นทหาร แล้วชีวิตทหารเป็นชีวิตที่ต้องเสียสละ แต่สิ่งที่เสียสละมากกว่าทหารคือครอบครัว" แม้แต่งานแต่งของตัวเอง กำลังจะจัดขึ้น ตัวเขาเองยังไม่รู้เลยว่างานแต่งของตัวเองนั้นจะถูกมีหรือไม่ ซึ่งผมเองก็ไม่ได้ตามข่าวเลยว่า งานแต่งวันที่ 16 เมษฯ ที่ผ่านมานั้นถูกจัดขึ้นหรือเปล่า แต่ก็หวังว่า คงจะได้แต่งงานกันนะครับ นี้ก็เป็นอีกหนึ่งชีวิตของทหารผู้เสียสละ ใครยังไม่ดูผมก็เอาคลิปมาฝากครับ ลองดูสิว่า คนที่เขารักประเทศชาติจริงๆ เขาทำกันยังไง แล้วผลตอบแทนที่เขาได้รับมันคุ้มค่ากับการเสียสละแล้วหรือยัง ?

รู้สึกว่ารณรงค์กันไปก็ไม่เห็นจะได้ผลอะไรเลย ไม่รู้มันเป็นเพราะอะไร ก่อนอื่นถ้าคุณเข้ามาอ่านบทความนี้ แล้วคุณเป้นคนที่สูบบุหรี่ บอกก็ออกตัวก่อนเลยว่า ผมไม่ได้มีอคติใดๆ เลยกับคนที่สูบบุหรี่ (ถ้าคุณไม่มานั่งสูบอยู่ข้างๆ ผม) ผมเข้าใจดีว่าคนที่สูบบุหรี่ก็ไม่ใช่คนที่เลวหลายอะไรหรอก คือมันเป็นความสุขส่วนตัวของใครของเรา ทุกคนมีสิทธิเท่าเทียมกัน แต่ถ้าเมื่อไหร่ ควันบุหรี่ของคุณมาอยู่ใกล้ๆ ผม ผมก็คงไม่ชอบใจเท่าไหร่หนักหรอก ผมไม่ได้แพ้ควันบุหรี่นะ เพียงแต่ผมเหม็นและรู้สึกว่าไม่ชอบ ผมเองก็เคยผ่านช่วงเวลาที่ลองสูบมาแล้ว (ช่วงประถม) แต่สิ่งที่ผมจะขอพูดวันนี้คือ เรื่องการสูบบุหรี่ในห้องน้ำ คิดว่าหลายๆ คนคงเคยไปเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็น พับ บาร์ สถานบันเทิงต่างๆ ห้างสรรพสินค้า สวนสนุก สวนสาธารณะ ฯลฯ หลายๆ สถานที่เหล่านี้มีบางที่ อนุญาติให้สูบบุหรี่ในห้องน้ำได้ ซึ่งผมว่ามันไม่แฟร์สำหรับคนที่ไม่ได้สูบบุหรี่

หลายวันมานี้ ผมรู้สึกได้ถึงความเลอะเทอะของสมองผม ผมรู้สึกว่าพักหลังๆ เหมือนสมองของผมกำลังจะ Error เลยล่ะ (มาภาษาโปรแกรมมิ่งซะ) ผมรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลง เพราะมันเห็นอย่างชัดเจน เหมือนกับความสมองของผมนั้น มันจำอะไรๆ ได้สั้นลง ผมต้องพกสมุดบันทึกถือไปมา ทุกๆ วัน (ทั้งๆ ที่ไม่เคยจะพกมาก่อน) ที่ต้องพกเพราะหลายๆ ครั้งที่ผมคิดอะไรออกแล้ว ยังไม่ทันข้ามวันก็ลืมซะแล้ว (เหมือนจะอาการหนัก) แต่ไม่ใช่กับทุกเรื่องที่ผมจะจดนะครับ แค่เป็นเรื่องๆ ไป เหมือนกับว่าสมองของผมทุกใช้งานหนักเกินไป จนมันรับอะไรเพิ่มเติมไม่ได้ (คงจะเหมือนแก้วน้ำ ที่มีน้ำอยู่จนเต็มแล้ว ยิ่งเติมก็ยิ่งล้นออกมา) แต่มันต่างจากแก้วน้ำคือ ในบางเรื่องผมก็ยังสามารถจำได้ดี ทั้งๆ ที่มันก็เป้นความรู้ใหม่ (เปรียบเหมือนแก้วน้ำ ที่มีน้ำอยู่เต็ม แต่ดันเอาน้ำแข็งมาใส่ ทำให้น้ำในแก้วล้นออกมา) สมองในด้านการคิดงาน ผมว่าตอนนนี้มัน Perfect มากเลยละ เพราะผมคิดงานอะไรๆ เหมือนเป็นเรื่องงานไปเลย แต่ในทางกลับกัน สมองด้านการดำรงชีวิตเหมือนกำลังจะตาย (กำลัง Error) ที่เห็นได้จัดๆ แบบว่าเหตุการณ์ต่อเหตุการณ์เลย

นี้ก็เป็นครั้งหนึ่ง ที่ถือว่าเป็นอีกความภาคภูมิใจในชีวิตของผมเลยก็ว่าได้ จะมีใครสักอีกกี่คน ที่ได้มีโอกาสนั่งทานข้าวโต๊ะเดียวกันกับคุณเรืองโรจน์ พูนผล (คุณกระทิง แห่ง Google Earth) ยิ่งการที่ผมยังเป็นแค่นักศึกษาคนหนึ่งแล้ว โอกาสแทบจะไม่มี ถ้าคุณไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงๆ หรือว่าเป็นคนที่มีชื่อเสียง โอกาสแบบนี้ไม่ง่ายสำหรับคุณแน่นอน แต่ก็อย่างว่าแหละผมดันเกิดมาโชคดี ฮาๆๆๆ นอกจากนั่งทานข้าวแล้ว ผมยังมีโอกาสได้นั่งพูดคัยกับคุณกระทิง พร้อมกับคณาจารย์ในคณะ แล้วก็เพื่อนๆ นิสิต แล้วก็พี่ ป.โท พูดง่ายๆ คือมีนิสิต ป.ตรี ที่ได้มีโอกาสนั่งคุยแบบส่วนตัวๆ นี้แค่ 4 คนเท่านั้น (หนึ่งในนั้นก็ผมด้วย อิอิ) เรื่องของเรื่องคือ รุ่นพี่ของผมสาขาเดียวกันกับผม (รุ่นพี่ MIS) (แต่ตอนนี้เปลี่ยนชื่อเป็น ICT แล้ว ผมดันมาเรียนเลยกลายเป้น ICT รุ่นที่ 2) รู้สึกกับคุณกระทิง ก็เลยจะเชิญคุณกระทิงมาบรรยาย ที่คณะ