ที่เขาว่ากันว่า “ความผิดของคนอื่นเท่าภูเขา ความผิดของเราเท่าเส้นผม” มันก็ยังคงใช้ได้กับทุกสังคม ทุกสถานที่ และเกิดขึ้นได้กับทุกคน ทุกเพศ ทุกวัยจริงๆ มันน่าเบื่อนะ ว่าไหม ?
ผมเองก็เจอกับตัวเองมาหลายครั้ง แรกๆก็ชิวๆ นะ ฮาๆ หลังๆมานี้ซักเยอะขึ้นๆ เริ่มจะไม่ไหว ไม่รู้ใครเคยเจอกรณีเดียวกันกับผมไหม และผมคิดว่า นักพัฒนาระบบ หรือโปรแกรมเมอร์หลายๆ ท่านอาจจะเคยเจอปัญหานี้ผมเรียกปัญหานี้ว่า “user ก๊าก !!!” ทำไมน่ะ หรอ ? มันย่อมมีเหตุที่ทำให้ผมต้องพูดว่า user ก๊าก!!! อย่างแน่นอนครับ อยู่ดีๆ ผมคงไม่มาด่าใครแน่ๆ (มันไม่ใช่นิสัยของผม อิอิ)
บางคนอาจจะบอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่สำหรับผมแล้ว ใหญ่นะ การที่ตัวเองคิดว่าเราไม่ผิด หรือถ้าผิดก็ผิดนิดเดียว แต่ความผิดของคนอื่นถึงแม้จะผิดนิดเดียวก็เหมือนกับว่าเขาผิดเยอะมาก (มันควรไหม) ที่ร้ายกว่านั้นคือ ตัวเองผิดแล้วไม่ยอมรับผอก (มีเยอะไปในสังคม) เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่าฝึกงานอีกแล้วครับท่าน ปัญหานี้เกิดจากที่ผมมาฝึกงาน และก็มาพัฒนาระบบ จัดทำเว็บไซต์ให้เจอปัญหามากมาย เรียกได้ว่าไม่ซ้ำกันเลย แน่นอนว่าโปรแกรมเมอร์หลายๆ ที่ได้เรียนมา ก็คือ ก่อนที่เราจะพัฒนาระบบอะไรขึ้นมาสักอย่างนั้น เราต้องสำรวจความต้องการของ User ก่อนว่า user แต่ละคนต้องการอะไรบ้าง ? ผมเองก็ทำแบบนี้ก่อนจะเริ่มพัฒนาก็จัดการเสร็จสรรพ ได้ความสำรวจความต้องการครบทุกคนเรียบร้อย และผมได้ถามในตอนที่ประชุมแล้วว่า “มีใครจะเพิ่ม จะลบ ในส่วนของข้อมูล หรือฟังชั่นอะไรไหม ?” เงียบ !!!!! หลังจากนั้นผมก็เริ่มลงมือพัฒนา แต่ระหว่างการพัฒนาก็มีให้เพิ่มโน้นเพิ่มนี้อยู่ตลอดเวลา (สงสัยพึ่งจะคิดออก ไม่ว่ากัน) แต่หลังๆ ซักเพิ่มโน้นเพิ่มนี้ขึ้นเยอะ (เฮ้ย มันเริ่มจัดการยากแล้วนะ) เมื่อระบบมันใหญ่ขึ้น การที่จะเพิ่มอะไรเข้าไปสักอย่าง นั้นหมายถึงต้องไปตามแก้หลายส่วนด้วย (เริ่มมึนละทีนี้) แต่ก็แก้มาได้จนเสร็จ เมื่อพัฒนาเสร็จอีกอย่างที่ต้องทำคือ จัดทำคู่มือการใช้งาน (งานใหญ่เลย) และสอนให้ user แต่ละคนใช้งานระบบให้เป็น ผมก็เลยจัดอบรมขึ้น ครึ่งวัน (จัดเมื่อวันพุธ ที่ 19 มค. 53) ทำให้ผมรู้จักคำว่า user ก๊าก !! ก๊ากเพราะอะไรนะหรอ เรื่องของเรื่องคือมีข้อมูลหลายๆ ส่วนที่มันผิด และไม่ครบถ้วน บางอันเป็นข้อมุลเก่า ไม่อัพเดต เริ่มจากหนักงานชื่อ เอ (นามสมมุติ) ถามขึ้นว่า
พนักงาน เอ : น้องๆ ทำไม ชื่อพี่ ในรายงานน้องพิมพ์ไม่ถูกละค่ะ ทำงานยังไงเนี่ย ! เช็คไม่ดีเลย
ผม : ไหนครับ ก็ถูกนะครับ ผมก๊อปมาจาก ที่พี่พิมพ์มาให้ ถ้าผิดก็น่าจะผิดมาตั้งแต่ที่พี่พิมพ์มาแล้วนะครับ
พนักงาน เอ : เป็นไปไม่ได้ ที่พี่จะพิมพ์ชื่อตัวเองผิด น่าจะผิดที่น้องแหละ
ผม : งั้นพี่ก็ดูหลักฐานที่พี่พมิพ์มานะครับ (ในหลักฐาน แก่ ก็พิมพ์ชื่อแก่ผิดจริงๆ User ก๊าก) นี้ไงครับ ในเอกสารที่พี่พิมพ์มา ชื่อก็ผิด ผมก็พิมพ์ตามนี้
พนักงาน เอ : อ้าวทำไมชื่อพี่ผิดละ ใครพิมพืละเนี่ย (เวรตัวเองผิดก็ไม่ยอมรับ)
ก็ผ่านไปสำหรับกรณีที่ 1 ความจริงที่ผิดทั้งหมด มีรวมกัน 13 คนล้วนแต่ผิดมาจากต้นฉบับทั้งสินเค้าก็ทักติงมา ผมก็ชี้แจงไปว่า ถ้าผิดก็ผิดมาตั้งแต่ต้นฉบับเพราะเอกสารทุกชิ้นผมไม่ได้พิมพ์ ผมใช้วิธี Copy จากเเอกสาร Word ที่ให้มาแล้วเก็บลงฐานข้อมูล ฉะนั้นจะไม่มีทางผิดอย่างแน่นอน ถ้าคิดก็คงผิดตั้งแต่ User แล้ว (มีหลายคนที่เข้าใจ และยอมรับว่าตัวเองผิด และก็มีพวก User ก๊าก!!! อีกพอสมควรที่ไม่ยอมรับ) นอกจากนี้ผมก็ชี้แจงต่อไปว่า ในส่วนข้อมุลที่ไม่มี หรือไม่ครบ นั้นก็เป้นเพราะ User บางคนไม่ให้ความรวมมือเท่าที่ควร ไม่ยอมส่งข้อมูลให้กับผม และผมก็ได้ตามข้อมูล หลายครั้งแล้ว ฉะนั้นจะมาโวยวายว่า ในส่วนข้อมูลที่ตนเองรับผิดชอบทำไมไม่มีไม่ได้ เพราะ ทุกตัวอักษร ถูกเก็บอย่างครบถ้วนไม่มีตกล่น อย่ามาโมเมว่าให้แล้ว (หลักฐานมีทุกอย่าง ทุกคน)
เอาอีกกรณีละกัน อันนี้ทำเอาผมและเพื่อนปวดหัวสุดๆ ด้วยความจู้จี่ ของแก่ จะเอาเดี่ยวนี้ๆ พูดแล้วเซ็ง ฮาๆๆ เรื่องมีอยู่ว่า เราได้ทำระบบจัดการข้อมูลบุคลากรให้ หลังจากทำเสร็จไม่อยากให้ทุกคนต้องลำบากก็เลยทำแบบฟอร์มออกมาให้ทุกคนได้กรอกข้อมูลส่วนตัวของตนเอง มาให้ครบ หลังจากนั้นผมและเพื่อนก็มากรอกข้อมูลให้ทุกคน (เหนื่อยเหมือนกันนะ) หลังจากกรอกเสร็จก็ให้บุคลากรเข้าดูและเช็คข้อมูลว่า ข้อมูลของแต่ละคน ใครผิด ใครถูกบ้าง แค่เท่านี้แหละ มันหลายคน มันก็จะมีหลายคอมเม้นเข้ามา
- ทำไมข้อมูลพี่ไม่ครบ (เขียนมาให้เท่าไหร่ก็พิมพ์ให้เท่านั้น)
- ทำไมรูปพี่ไม่สวยเลย (แล้วจะให้ทำไง)
- ทำไมข้อมูลพี่มันเยอะกว่าของคนอื่น (เอ้า แล้วเขียนมาเยอะเองทำไม ?)
มีปัญหาเยอะแยะ นานาจิตัง อยากที่เค้าว่าจริงๆ ผมก็ตามแก้ให้จนเขาพอใจ ทั้งรูปทั้งข้อมูล จนวินาทีสุดท้าย ท้ายแล้วท้าย ไม่รู้จะอะไรนักหนา ในแบบฟอร์มเค้าเขียนมายังไงเราก็ลงให้ ยังงั้นไม่เข้าใจว่า ตอนเขียนมาทำไมไม่เช็คให้ดีๆ พอข้อมูลออกมาทำเป็นไม่พอใจ พอเราอธิบายก็ไม่ค่อยจะฟัง พอเจอหลักฐานที่ตัวเองเขียนมา พูดไม่ออกเลย ทำเป็นไม่พอใจเหมือนเราผิดมากมาย แต่พอตัวเองผิด ก็เแย นี่แหละคนเรา ที่เค้าว่า “ความผิดของคนอื่นเท่าภูเขา ความผิดของเราเท่าเส้นผม” มันก็ถูกจริงๆ
